Zeytin yemek istiyorum!

Denizli’nin Tavas İlçesi Kaymakamı fakir ve başarılı çocuklara yardım için kasabayı topladı. Nefes alıp vermenin değil, “vermenin” hayat belirtisi olduğunu söyledi zenginlere. Sonra yoksul çocuklara mektuplar gönderdi “bir dilek tutun” diye. Çocuklar sıraladılar dileklerini. Kimi “ev” dedi, kimi “bisiklet”, kimi “bilgisayar” istedi. “Zeytin yemek istiyorum!” yazdı Teslime Memi kendi-ne verilen kağıda.


Dünyanın yuvarlak olduğunu kim söylemiş! Bir geminin önce dumanının, sonra bacasının, daha sonra güvertesinin görülmesi olsa olsa bir yanılsamadır. Tıpkı kendisine yaklaşıldıkça uzaklaşan ufuk çizgisi gibi. Tıpkı yakamoz gibi dolunaylı gecelerde. Deniz bu, sever oynamayı; kayıklarla, gemilerle, gemicilerle, dürbünlerle, pusulalarla, dümenlerle… Sütlimanken, birden dalgalarını dağa dönüştürüverir, kudurmuşken bir sabah aniden sakinleşiverir. Dünyanın yuvarlak olduğunu kim söylemiş; denizse bunu söyleyen neden inanalım; bence dünya bir zeytin tanesi gibidir yani elipstir. Eli pistir ve kimi ebelese sırtında izini bırakır parmaklarının. Dünyanın peşinden koşup da ebeleyemediği kaç kişi kalmıştır ki şunun şurasında. Kaç kişi dünyadan daha hızlı koşmayı başarabilmiş, kaç kişi o sıcak soluğu ensesinde hissettiğinde buz kesilmiştir. Oyun değişse de dünya kazanmaktadır hep. Saklambaç oynandığında sizi eliyle koymuş gibi bulan, evcilik oynandığında sizi evsiz bırakan odur. Dünya yuvarlak olsaydı yuvarlanıp giderdi elinizin altından. Halbuki hep el altındadır, bilemediniz sümen altında; istenildiği zamanda bulunan.


Hadi söyleyin ne var dilinizin altında? “Dünya yuvarlaktır” diye yuvarlıyorsunuz galiba dilinizde. Korkmayın engizisyonda yargılanmayacaksınız Galile gibi. Hem global bir dünyada yaşıyorsunuz artık. Global yani küresel. Yani: Dünya bir küredir. Tıpkı palyaçoların ellerinde ve futbolcuların ayaklarında çevirdikleri küreler gibi bir küre. Surlarımızı yıkan gülleler, sırlarımızı ortaya döken camdan küreler gibi yuvarlaktır dünya. Kim demiş dünya zeytin gibidir, diye!


Ben dedim. Dünya belki de bir zeytine dönüşmüştür. Zeytin dalına demiyorum. Söğüt dalına da. Barış yuva yapmış zeytin dalına, yavrusunu sinek kapmış gördün mü, amanin yandım. Tiridine tiridine tiridine bandım. Bedava mı sandın, para verip aldım. Öyle ya geçer akçe “para”dır. Barışı da alırsın parayla, savaşı da. “Bas bas paraları hevâya bi daha mı gelcez dünyaya.” Evet bir daha geleceğiz. Hem nasıl bir dünyaya. Öte dünya, ötelenebilecek bir dünya değildir. Bir borçtur öte dünya mutlak ödenecektir. Çekini ödemeyip telefonlara çıkmayan kurnaz tüccarlar, kaçın bakalım! Bu kez ahiret sizi sobeleyecektir. Arabalarınızın modellerini yenilediğiniz gibi öte dünyayı yenileyemezsiniz. Size hangi “ev” hazırlandıysa oraya gireceksiniz. Direksiyonu sağa sola kıvırmak yok. Bir makinist gibi dümdüz gideceksiniz. Yeni bir yol serap artık. Yolu dünyada seçtiniz!


Hem iddia ediyorum: Dünyanız bir zeytin tanesine dönüşmüştür. Birden bire olmuştur bu. Bir sabah yalnız dünya değil bütün gezegenler birer zeytin tanesi olmuşlardır. Paralar tedavülden kaldırılmış, insanlar zeytinle alıp, zeytinle satmaya başlamışlardır. Elmas ve pırlanta yerine yüzük taşı olarak zeytin çekirdeği kullanılmaya başlanmıştır. İnci yerine iplere dizilen zeytinler takılmıştır boyunlara! Kuyumcu vitrinlerinde renk renk zeytinler; yeşil, kahverengi, siyah… Elektrikler kesilmiş, lambalarda zeytinyağı yanmaktadır. Volta atan mahkumların tesbihleri oltu taşından değil kırık zeytinlerdendir. En parlak ışık zeytin tanelerinden fışkırmakta, en koyu gölge zeytin ağaçlarından düşmektedir yere.


Denizli’nin Tavas İlçesi Kaymakamı Ahmet Ümit söyle bize! Dünya gerçekten bir küre midir? Peki sen söyle Kozlar Köyü İlköğretim Okulu öğrencisi Teslime Memi, “Bugüne kadar isteyip de bir türlü sahip olamadığın, hayalini kurduğun o şey nedir?”


***


“Zeytin yemek istiyorum!” yazdı Teslime Memi kendine verilen kağıda. 10 yaşındaki Teslime Memi rüyasını yazdı ilçe kaymakamına: “Zeytin yemek istiyorum!”


Denizli’nin Tavas İlçesi Kaymakamı fakir ve başarılı çocuklara yardım için kasabayı topladı. Nefes alıp vermenin değil, “vermenin” hayat belirtisi olduğunu söyledi zenginlere. Sonra yoksul çocuklara mektuplar gönderdi “bir dilek tutun” diye. Çocuklar sıraladılar dileklerini. Kimi “ev” dedi, kimi “bisiklet”, kimi “bilgisayar” istedi, kimi “gelinlik”, hele birisi vardı ki “keklik” diye yazdı gülümseyerek. Yalnız Teslime, o bütün çocuklardan başka bir şey istedi. Dünyanın bir zeytin tanesi olduğunu ispatlamak ister gibi, “Zeytin yemek istiyorum!” diye yazdı kâğıda bastırarak. Ve, ve, ve… Bir sabah dünya, babasını kaybeden, annesini hep tütün tarlalarında gören Teslime’nin kahvaltı yapamadığını öğrendi…


***


Farkında mısınız bilmem. Her sabah kahvaltı masasında, parlak siyah zeytinler çatalınızdan kayıp sıçrıyor gökyüzüne. Zeytinleriniz ay, güneş, dünya ve bir çift göz oluyor Teslime’de.


Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir